ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΧΟΡΟΥ
Στο εσωτερικό του προγράμματος παραδοσιακού χορού Λάννα σε μια παράσταση Khantoke
Νυχοχορεύτριες, φως κεριών, ένα ταχύτερο κομμάτι με σπαθί και παραστάσεις φυλών των λόφων — ορίστε τι αντιπροσωπεύει στην πραγματικότητα κάθε χορός σε ένα τυπικό πρόγραμμα Khantoke.
Δείτε εισιτήρια για δείπνο Khantoke στο GetYourGuide ↗Φον λεπ, ο χορός των νυχιών
Το φον λεπ — ο χορός των νυχιών — είναι συνήθως το κομμάτι που θυμούνται πιο έντονα οι επισκέπτες. Οι χορεύτριες φορούν μακριά, κυρτά χάλκινα επιθέματα νυχιών σε κάθε δάχτυλο, που πιάνουν το φως καθώς τα χέρια τους χαράζουν αργές, μετρημένες τόξες στον αέρα, με την κίνηση να πηγάζει από τους καρπούς και τα δάχτυλα περισσότερο παρά από τα πόδια. Συνδέεται με τη βασιλική αυλή των Λάννα στην Τσιάνγκ Μάι και όχι με την αγροτική λαϊκή παράδοση, και ο αργός, ελεγχόμενος ρυθμός του αποσκοπεί να αναδείξει την εγκράτεια και την κομψότητα παρά την ενέργεια — μια σκόπιμη αντίθεση με τους ταχύτερους χορούς που ακολουθούν αργότερα στο πρόγραμμα.
Ο χορός των κεριών
Το χορός των κεριών, φον τιαν, ακολουθεί έναν παρόμοιο αργό, διαλογιστικό ρυθμό — οι χορεύτριες κρατούν μικρά κεριά ή αναμμένα κηροπήγια σε κάθε χέρι και κινούνται με προσεκτικά, συμμετρικά μοτίβα, συχνά με τα φώτα της αίθουσας χαμηλωμένα, ώστε οι φλόγες να γίνονται το κύριο οπτικό επίκεντρο του έργου. Όπως και ο χορός των νυχιών, εκτελείται από γυναίκες με ελεγχόμενο, αβίαστο ύφος, και τα δύο έργα συχνά προγραμματίζονται κοντά το ένα στο άλλο ως το πιο στοχαστικό μισό της βραδιάς, πριν ο ρυθμός ανέβει αισθητά με τα κομμάτια του σπαθιού και των ορεινών φυλών που συνήθως ακολουθούν αργότερα στην παράσταση.
Χορός με σπαθιά και πιο γρήγορα κομμάτια
Αργότερα στο πρόγραμμα, ένας χορός με σπαθιά ή κάτι ανάλογο σε στυλ πολεμικής τέχνης συνήθως αλλάζει την ενέργεια — πιο γρήγορα βήματα, πιο απότομες στροφές και χορογραφία που αντλεί από τις κινήσεις της πολεμικής τέχνης των Λάννα, σε αντίθεση με τις αργές χειρονομίες των εναρκτήριων χορών. Αυτά τα κομμάτια εκτελούνται συνήθως από άνδρες και δίνουν στο πρόγραμμα μια σαφή αλλαγή ρυθμού στα μέσα της παράστασης — μια σκόπιμη αντίθεση ενσωματωμένη στα περισσότερα προγράμματα Khantoke, όχι εκ των υστέρων προσθήκη — ο συνδυασμός αργού-γρήγορου είναι μέρος αυτού που κρατά μια ώρα ή περισσότερο συνεχούς χορού από το να γίνεται επαναλαμβανόμενος για το κοινό που επισκέπτεται.
Παραστάσεις ορεινών φυλών
Τα περισσότερα προγράμματα περιλαμβάνουν επίσης χορούς που αντιπροσωπεύουν τις ορεινές φυλετικές κοινότητες της βόρειας Ταϊλάνδης — ομάδες όπως οι Χμονγκ, οι Κάρεν και οι Αχά, μεταξύ των λαών των υψιπέδων που ζουν εδώ και αιώνες στα βουνά γύρω από το Τσιάνγκ Μάι, δίπλα στον πληθυσμό των Λάννα Τάι. Σε ένα περιβάλλον εστιατορίου, αυτά παρουσιάζονται ως ένα ευρύ, με σεβασμό δείγμα της περιφερειακής ενδυμασίας και του χορευτικού ύφους, παρά ως παράσταση ενός συγκεκριμένου χωριού, δίνοντας στους επισκέπτες μια ευρύτερη αίσθηση της πολιτιστικής ποικιλομορφίας της περιοχής πέρα από την παράδοση της αυλής των Λάννα — αν και αξίζει να γνωρίζετε εκ των προτέρων ότι πρόκειται για ένα σύνθετο θέαμα προσανατολισμένο στον επισκέπτη και όχι για μια αυθεντική τελετή μιας συγκεκριμένης κοινότητας.
Η μουσική πίσω από τους χορούς
Ένα ζωντανό σύνολο συνοδεύει συνήθως ολόκληρο το πρόγραμμα, δομημένο γύρω από όργανα της βόρειας Ταϊλάνδης και όχι από την κεντρική ταϊλανδέζικη κλασική ορχήστρα — όργανα όπως το σουένγκ, ένα έγχορδο που μαδάγεται με χαρακτηριστικό μεταλλικό ήχο, μαζί με φλάουτα και βιολιά που ανήκουν στη λαϊκή μουσική της Λάννα, συμπεριλαμβανομένων έγχορδων με δοξάρι που ανήκουν γενικά στην οικογένεια του σαλόρ. Η μουσική αλλάζει ρυθμό με τους χορούς, αργή και αιθέρια στα κομμάτια με τα νύχια και τα κεριά, πιο γρήγορη και κρουστή στον χορό του σπαθιού, κάτι που σηματοδοτεί τις εναλλαγές της διάθεσης όλη τη βραδιά, ακόμη και πριν προλάβεις να αντιληφθείς την ίδια τη χορογραφία.