PROGRAM TAŃCA
W ramach programu tańca Lanna podczas pokazu Khantoke
Tańce palcowe, blask świec, szybsza sekcja z mieczem i występy górali — oto, co tak naprawdę symbolizuje każdy taniec w typowym programie Khantoke.
Zobacz bilety na kolację Khantoke na GetYourGuide ↗Fon lep, taniec paznokci
Fon lep — taniec paznokci — to zwykle element, który goście zapamiętują najwyraźniej. Tancerki noszą długie, zakrzywione, mosiężne przedłużenia paznokci na każdym palcu, które łapią światło, gdy ich dłonie kreślą powolne, zamierzone łuki w powietrzu, a ruch pochodzi bardziej z nadgarstków i palców niż ze stóp. Taniec ten związany jest z królewskim dworem Lanna w Chiang Mai, a nie z wiejską tradycją ludową, a jego powolne, kontrolowane tempo ma ukazywać powściągliwość i elegancję, a nie energię — stanowiąc celowy kontrast dla szybszych tańców w dalszej części programu.
Taniec ze świecami
Taniec świec, fon tian, utrzymany jest w podobnym, powolnym, medytacyjnym rejestrze — tancerki trzymają w każdej dłoni małe świece lub zapalone kaganki i poruszają się w starannie wyważonych, symetrycznych układach, często przy przygaszonym świetle sali, tak to płomienie stają się głównym wizualnym punktem dzieła. Podobnie jak taniec paznokci, wykonywany jest przez kobiety w opanowanym, niespiesznym stylu, a oba te utwory bywają programowane blisko siebie jako bardziej kontemplacyjna część wieczoru, zanim tempo wyraźnie przyspieszy wraz z tańcami z mieczami i tańcami plemion górskich, które zwykle pojawiają się później w spektaklu.
Taniec z mieczami i szybsze utwory
W dalszej części programu taniec z mieczami lub podobny utwór o charakterze militarnym zwykle zmienia energię widowiska — szybsze kroki, ostrzejsze obroty i choreografia czerpiąca z ruchów lannańskich sztuk walki, a nie z powolnych gestów dłoni z tańców otwierających. Te części są zazwyczaj wykonywane przez mężczyzn i wprowadzają do programu wyraźną zmianę tempa w połowie pokazu — celowy kontrast wbudowany w większość programów Khantoke, a nie przypadkowy dodatek. To zestawienie wolnego i szybkiego sprawia, że ponad godzina ciągłego tańca nie wydaje się powtarzalna dla przyjezdnej publiczności.
Występy plemion górskich
Większość programów obejmuje także tańce reprezentujące społeczności góralskie północnej Tajlandii — grupy takie jak Hmong, Karen i Akha, należące do ludów górskich, które od dawna zamieszkują góry wokół Chiang Mai, obok populacji Lanna Tai. W scenerii sali jadalnej prezentowane są one jako szeroka, pełna szacunku panorama regionalnych strojów i stylów tanecznych, a nie jako występ jednej konkretnej wioski, co daje gościom szersze wyobrażenie o kulturowej mieszance regionu, wykraczającej poza samą tradycję dworu Lanna. Warto jednak wiedzieć przed przyjściem, że to kompozycja stworzona z myślą o odwiedzających, a nie autentyczna ceremonia konkretnej społeczności.
Muzyka towarzysząca tańcom
Całemu programowi zwykle towarzyszy zespół na żywo, zbudowany wokół północnotajskich instrumentów, a nie centralnotajskiej orkiestry klasycznej — instrumentów takich jak sueng, szarpana lutnia o charakterystycznym, dźwięcznym brzmieniu, obok fletów i skrzypiec typowych dla ludowej muzyki Lanny, w tym instrumentów smyczkowych z rodziny salor. Muzyka zmienia tempo wraz z tańcami — wolna i zwiewna podczas układów z paznokciami i świecami, szybsza i bardziej perkusyjna podczas tańca z mieczem, co już samo w sobie sygnalizuje zmiany nastroju w trakcie wieczoru, zanim jeszcze zdążysz zarejestrować samą choreografię.